هنوزم پر می کشه دل برای به تو رسیدن

آنان که دوای دل افکار کنند               پیوسته کشو کار در کار کنند
گر پشت به دیوار کنی یاد آور     زان روز که از خاک تو دیوار کنند

غصه نخور مسافر تو خود آسمونی
در آرزوی روزی که بیایی و بمونی

یه نفر بازم کنار پنجره س
یه نفر عجیب دلش شور می زنه
یکی ام با تیرای داغ نگاه
دو تا چشم و داره از دور می زنه

یه نفر داغ دلش تازه می شده
دلخوشیش یه عکس یادگاریه
یکی با غم می نویسه رو دلش
ای خدا , عجب چه روزگاریه

یه نفر خیری ندیده از حالا
پس پناه می بره به گذشته هاش
یکی ام شاعره تا خسته می شه
زود می ره سراغ دست نوشته هاش

یه نفر خط می کشه رو آرزوش
سند عشقش و باطل می کنه
یه نفر هر چی تو زندگیش داره
وقف تازه موندن دل می کنه

یکی هست که خواب به چشماش نمیاد
شاید علتش غم خستگیه
علت بی خوابی یکی دیگه
گم شدن تو دشت سرگشتگیه

یکی چشماش و گذاشته روی هم
یکی زلفاش و پریشون می کنه
یکی داره توی رویاهای دور
مشکل عشقش و آسون می کنه

یه نفر دستاشو برده آسمون
از خدا چیزی تقاضا می کنه
یه نفر واسه کسی که نمیاد
در خونش و داره وا می کنه

دل من روی زمینه دل تو تو آسمونه        

                          انقدر دوستت دارم من که فقط خدا می دونه

بیا یه عهدی ببندیم ببینیم کدوم یک از ما  

                         تا ته جاده ی دنیا بر سر عهدش می مونه

بعضی قلبا بی ستارن یه ستاره هم ندارن

                         شاید ستاره هاشون مثه ما تو کهکشون

بُرجای غرور بلندن که دارن به ما می خندن         

                         کاش باهم بریم یه جا که بر خلاف شهرمونه

یادمه پرسیدم از تو که می شه باهم بمونیم       

                        گفتی این که دست ما نیست بذارش پای زمونه

چه بباری , چه بتابی , چه بخندی , چه بخوابی            

                        عزیزم چه فرقی داره واسه اون که شد دیوونه

نکنه بری یه روزی با یه قایق از کنارم      

                        واسه ی دلم نذاری نه اشاره نه نشانه

من می دونم یه جای این عشق خستگی کار می ده دستت        

                                       مرغ عشقمون رو آخر می کنی بی آشیونه

من نمی دونم چی می شه , نمی شه بگذرم از تو    

                                        شاید اون موقع ببارم تا شاید بیای به خونه

خلاصه فقط می خواستم قصمون رو گفته باشم     

                                        می دونم که آخر عشق با خدای مهربونه

دل من فکراشو کرده که صبور و با وفا شد     

                              کاش دل تو هم صبور شه این روزا اگه بتونه

دیگه حرفی نیست عزیزم بجز اشکی که می ریزم         

                              کاش بپرسی راز عشق و از گلای ناز پونه

شب عاشقان بی دل چه شبی دراز باشد

                  تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد

تو اینجا نیستی ! تنهای تنها ، با سکوتی سخت درگیرم

               و می دانم ، اگر دیگر نیایی ،

 در غروبی سرد و غمبار و پر از تردید می میرم !

 امید بازگشت تو ، مرا زنده نگه می دارد و آری

                                         تو می آیی !            

تو می آیی بهانه من ،

  و می دانم دوباره شاخه های خشک احساسم ،

                                          جوانه می زند ،

  لبریز از عشق و شکوه زندگی می گردد و با تو ،

                    تمام لحظه های تلخ پاییز و زمستان را ،

  تمام لحظه های بی تو بودن را ،

                   تمام خاطرات سرد و بی روح نبودت را ،

  شبیه قاصدک ، در دست های باد می اندازد و دیگر ،

                    به آن فصل پر از دلتنگی و سرما می نشيند !

به کجا می روی ای مردغریب ؟ 
                                    سوی این شهر مرو

تو اگر هستی دور از وطن خویش غریب !!!
من در اینجا شده ام دور از وطن خویش غریب    گاه از غربت خویش خنده ام می گیرد
گاه از سوزش درد گریه ام می گیرد          دل خوش گر نبود با انسان
گریه با خنده چه فرقی دارد!!!

به کجا می روی ای مردغریب ؟  
                                    سوی این شهر مرو

به دیاری که برادر به برادر نکند رحمی و فرزند و پدر کینه از هم دارند
مرده با زنده چه فرقی دارد !!!
به همه کوچه و پس کوچه این شهر و دیار    اگر از گمشده ات نام و نشانی خواهی
همه گویند به تو   سال هاست که ما ساکن این کوی و دریم
ولی از همچو کسی بی خبریم !!!

مرد تنها و غریب!  سوی این شهر مرو

ز سر سفره مردان سخی این شهر       دست درویشی اگر تکه نانی خواهد
سفره ها جمع کنند و همه گویند به او       به خدا ما از تو محتاجتریم

مرد تنها و غریب!  سوی این شهر مرو
بار بند و برو      به سوی شهر و دیاری که بود مهر و محبت حاکم

                                                                            شاعر : کامران نادری