هر چند که از آینه بی رنگ تر است   
                                                      از خاطر غنچه ها دلم تنگ تر است
بشکن دل بی نوای ما را ای عشق 
                                               این سازه شکسته اش خوش آهنگ تر است

روزی که به دنیا آمدم صدایی در گوشم طنین افکند

و گفت:

تا آخرین نفس با تو خواهم بود از او پرسیدم تو کیستی؟

گفت:

من غم هستم!!

اول خیال کردم که غم عروسکی است که می توان با آن بازی کرد

ولی بعد ها فهمیدم که خود عروسکی هستم بازیچه ی دست غم...

چه خوش روزی بود روز جدایی        

                                        اگر با وی نباشد بی وفایی

اگر چه تلخ باشد فرصت یار      

                                         در او شیرین بود امید دیدار
                                                                                                                              چه خوش است اندوه تنهایی کشیدن  

                                         اگر باشد امید باز دیدن
                                                                                                                        چه باشد گر خورم صد سال تیمار  

                                         چه بینم دوست را یک روز دیدار

زندگی مواقع انتظار تلختر از سایه ی مرگ است که آهسته و آرام ببالین محتضری پیش از تحملش از عهده ی من خارج است.
هنگامی که زیر سایه ی درختان بانتظار ملاقات تو دقیقه شماری می کنم رنج مشقت بی پایان نصیبم می شوذ که جز سرشک سوزان مداوا نمی پذیرد . تو این رنج مشقت بی پایان را نصیب من مکن که ریزش اشک چون شعله لرزاننده شمعی جانم را بسوزاند و عمرم را پایان بخشد . جوانی عمرم بانتظار دیدار تو به پیری رسید و آخرین شب تار من به سپیدی صبح نیانجامید در آن ظلمت شب چشم بدر دوختم تا از آن بدرآئی و دیده ام را هنگام جاندادن روشنی بخشی ! تو این آخرین تمنای مرا رد مکن زیرا ! که دوست دارم در مردمک چشمم رویایی را از صورت زیبایت برای ابد باقی بماند.     
        
            وعده دادی وقت جاندادن ببالین من آیی            جانم از هجرت بی آمد نمیآیی بمیرم          

آن روز که دلت در گروام بود دست هاي مرا فشردي که مرو   

                             امروز که دلت با دگران است کفشهاي مرا جفت نمودي که برو

         خوشا آن روز که در صفحه ي شطرنج دلم         

                                     شاه عشق بودم و با کيش رخت ماه شدم